सुर्खेत, ३ असार । २०६० सालमा राज्य पक्षबाट बेपत्ता पारिएकी वीरेन्द्रनगर नगरपालिका १० की दिपा वलीको हुँदा आमा सुशीलाले अहिलेसम्म न्याय पाउन नसकेको गुनासो गरिन् । छोरीको पिरै पिरले बुवाको हृदयघातका कारण ६० सालमा मृत्यु भयो । श्रीमानको मृत्युपछि एक्ली भएकी सुशीलाको अवस्था झन् झन् नाजुक हुँदै गएको छ ।
छोरी बेपत्ता पारिएदेखि सुशीलाको जीवनमा ठुलो बज्रपात आइलाग्यो । छोरीकै पिरले श्रीमानको मृत्यु भयो भने विगत १० महिना देखि आफु पनि प्यारालाइसिसकी सिकार बनेकी छिन् । घरमा कमाउने श्रीमानको मृत्यु पश्चात सुशीलाको आर्थिक अवस्था निकै कमजोर भएको छ । उनले भनिन, ‘छोरी राज्यपक्षले बेपत्ता पारीदियो, छोरीकै पिरले लोग्ने बित्नु भयो ।’ आर्थिक अवस्था कमजोर भएकै कारण घरमा भएको २४ वर्षको छोराको पढाई बिचमै रोक्नु परेको पीडित वलीले बताइन् । छोराको पढाई बिचमै रोकिएकाले छोरा बेरोजगार भएको र छोराको त्यस्तो अवस्था देख्दा रुने गरेको पीडित वलीले दुखेसो पोखिन् ।
शनिबार वीरेन्द्रनगरमा भएको संयुक्त राष्ट्र संघ सुरक्षा परिषदबाट पारित प्रस्ताव नं. १३२५ र १८२० राष्ट्रिय कार्ययोजना चरण २ को जिल्ला स्तरीय सुझाव संकलनको लागि परामर्श कार्यक्रममा आएकी पीडित वलीले आफ्नो गुनासो पोखेकी हुन् ।
छोरी बेपत्ता पारिए देखि द्वन्द्व पीडित सम्बन्धी काम गर्ने सबै संघ–संस्थामा धाइरहेको र अहिलेसम्म कुनैपनि संस्थाले सहयोग नगरेको पीडित वलीले गुनासो गरिन् । उनले भनिन, ‘घरमा कमाउने कोही छैनन्, अहिले त गाउँमा चन्दा उठाएर घरखर्च चलाएकी छु ।’
पीडित वलीले मानव अधिकारमा र एडभोकेसी फोरममा निवेदन दिएकै कारण ५ लाखमा डेढ लाख राहत पाएको र त्यो आफ्नै उपचारमा खर्च भएको बताइन् । घरमा न्यून आर्थिक अवस्था भएकी सुशीलाका २ वटा छोरा छन् भने जेठो छोराका पढाई बिचमै रोकिएको छ भने कान्छो छोरालाई जसोतसो गरेर पढाइरहेको पीडितले वलीले बताइन् ।
अहिलेसम्म राज्यले आफुलाई न्याय नगरेको र आफ्नो कुरा कसैले नसुनेको बेपत्ता परिवार वलीले बताइन् । छिमेकीको सहयोग र आफुले चन्दा उठाएकै भरमा घरखर्च चलाउने पीडित वलीको रँज्यले आफ्नो कुरा सुनिदियोस् र न्याय दिलाओस् भन्ने चहाँना छ । उनले भनिन् ‘द्वन्द्वपीडितका नाममा धेरै कार्यक्रम गरिन्छ र धेरै बजेट आउँछ तर हामीमाझ त्यो बजेट आइपुग्दैन ।’
उनका अनुसार द्वन्द्वपीडितका नाममा ठुला ठुला सेमीनारमा गोष्ठी गरेर बास्तविक पीडितले राहत नपाउने गरेको बताइन् । बेपत्ता परिवार भनेर नाम मात्रै आउने गरेको तर अहिलेसम्म राहत पाउन नसकिएको उनले गुनासो गरिन् । आइ.एन.एफ. मा उपचार गरिरहेकी वलीले त्यहँँ तिर्ने पैसा पनि चन्दा उठाएरै गर्ने गरेको दुखेसो गरिन् । उनले भनिन् ‘राहातकै आशमा प्रत्येक कार्यक्रममा पुग्थे, तर अहिले सम्म अवस्था उस्ताको उस्तै छ ।’
यसैगरी राहतका लागि नवज्योती केन्द्रका जरमाया बाठा बमले पीडित वलीलाई मासिक रुपमा १० किलो चामल, दाल र २ लिटर तेलको व्यवस्था गरिदिने बताइन् । उनले नवज्योती केन्द्रबाट सो सामान उपलब्ध गराउने जानकारी गराइन् । पीडित वलीलाई कार्यक्रममा उपस्थित अन्य नागरिक सरोकारवालाहरुले पनि आ–आफ्नो तर्फबाट सहयोग गर्ने प्रतिवद्धता जनाएका छन् ।
प्रकाशित मिति: ३ असार २०७४, शनिबार १९:४०
